ក្នុងយុគសម័យវិមជ្ឈការដែលទិន្នន័យត្រូវបានរក្សាទុកដោយសុវត្ថិភាព និងមិនអាចលុបបំបាត់បាន ការចងចាំពីប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ជូរចត់គឺជារឿងដែលយើងមិនត្រូវមើលរំលង។ មនុស្សរាប់រយនាក់បានបាត់បង់ជីវិតក្រោមការធ្វើទារុណកម្មនៅក្នុងមន្ទីរសន្តិសុខភូមិភាគពិសេស ម-១៣ ក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ កាំង ហ្គេចអ៊េវ (ហៅ ឌុច) ចន្លោះឆ្នាំ១៩៧១ ដល់ ១៩៧៥។ ក្នុងចំណោមនោះ មានតែ ១០នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានរួចរស់ជីវិត។ លោក ស អូន (ឬ ភឿង អូន) ដែលជាអ្នកតស៊ូរស់រានមានជីវិតពីមន្ទីរឃុំឃាំង ម១៣ បានរម្លឹកឡើងវិញនូវព្រឹត្តិការណ៍ចាប់ខ្លួននៅឃុំអមលាំង ការធ្វើទារុណកម្មសួរចម្លើយយ៉ាងព្រៃផ្សៃ និងស្ថានភាពអ្នកទោសដ៏សែនឃោរឃៅ។ រឿងរ៉ាវរបស់គាត់គឺជាភស្តុតាងដ៏រឹងមាំមួយ ដែលរម្លឹកយើងអំពីសារៈសំខាន់នៃការកត់ត្រាការពិតមិនឲ្យបាត់បង់ និងការការពារសេរីភាពមនុស្សជាតិពីរបបផ្តាច់ការ។

In a decentralized era where data can be stored immutably, preserving the painful truths of history is more crucial than ever. Hundreds of individuals tragically lost their lives to brutal torture at the M-13 Special Regional Security Center in Kampong Speu province, controlled by Kang Kek Iew (alias Duch) between 1971 and 1975. Only 10 people survived this dark facility. Mr. Sor Oun (also known as Phoeng Oun), a resilient survivor of M-13, recently recounted his harrowing arrest in Amleang commune, the excruciating interrogations, and the inhumane conditions endured by prisoners. His uncensored testimony serves as an immutable record of human resilience, reminding the modern Web3 generation of the critical need to safeguard historical truths and protect fundamental freedoms against centralized tyranny.